Quote

Verloor jou hoed

Woeps!

Daar verloor ek my hoed:
en alles wat ek daar in gepak het.

Die Karoo wind neem
geen gevangenes nie:
hoor

luister
geen bagasie
of kak idees nie.

niks is
te swaar of donker
Alles en almal breek en brand

in dié lig.

Verloor ons, onse moed,
jy, jou kleine-self,
en ek, my verlange na jou.

Die hoed waai weg
in ‘n duiwelse skop stof wind

en toe

vind ons die towenaar-kind
die kind in ek en jou

Die magiese wereld wat ons eens verloor het.

 

Deur: James Honiball

13131277_10208885451631324_7100376268966785071_o

Advertisements

Tankwa Town

Daar het ons Afrika Gebrand:
in ses lip soene,
terwyl glansende vonke
soos kinders oor ons koppe baljaar.

In die rook en as van ons asem,
in die dans van die naakte nag,
die priestess, koningin en die nar:
verloor hulle self in die stof.

En soos die kuns, die sterre:
het die eindelose glorie van die Karoo,
die vuur dansers, die musikante,
die liefde
in ons are in geklim.

Niks is verewig. In die stad:
Karre dreun soos beeste,
wat wag om te geslag te word.
Nagte met die siels vuur verlange
na Tankwa Town:

En die mens.

En die mense.

En die vuur.

 

Deur: James Honiball

Tydloos

Het jy al vergeet van die dae,

toe ons vroeg oggend oppi

sneeu van Tignes geglip-stap het:

Waar franse-swiss kaas soos wolke

oor die klip-hout huisies gehang het.

Toe gepak

in hul valpre sneeu komberse.

Waar nougat so groot soos

kersfees brandewyn koeke

op feestige mark tafels

van dié god-gesëende

koningkryk gepak is.

Die koue wat ons asems weggesnik het,

en hoe ons oor Mont Olympia gesweef het.

Rockitships sonder rede.

En ons weer op ons rûe geval het op jou plaas

tussen real-deal rooinekke, gewere

en bier wat smaak soos water.

In New York tussen Chinatown en Little Italy,

op die kras subway wat vloekend op die stasie kom.

Waar die bedompige oorheersende geraas

jou gedagtes steel en my oë verblind in Times Square.

Tydloos is ons reis saam,

só voel ek:

wanneer ons op die stoep sit

by die huis.

Ek sien iets onder my bed

China kom huis toe ma

Ma, China kom:

Trek in ons skole in:

Stadig maar seker in

ons gedagtes in.

In ons winkels, boeke

en parliment en hulle sakke in.

Ma China word president.

Soos ’n donker wolk

met gou rante:

Kom China plaas toe ma,

om malls te bou,

nie soos my maat van die dorp af:

wat net kom kuier het nie.

Ma China kom om te bly.

Ma! Ons en almal se Afrika,

die Afrika wat ons so lief voor geword het.

Kom hulle:

Met die selfde glimlag

om die ou aarde

om te roer weg:

van die eensaam boer,

die Afrika kind van Lake Malawi,

die dogter van Kinshasa,

en die berge van rooi

linte  in die wind.

Ma China kom om alles

te ontbind en te herbou:

Om ons soos hul te maak.

Ma China kom,

sonder ons weet:

En spring in ons are in

en word Afrika.

Ma Afrika word China.

Verlore Verlede Tyd 5/7

Die gedig is die vyfde uit sewe:
of vyf van sewe af
Twee:
Oorspronglik van pretoria,
maar bly nou innni kaap.

Werk haar self dood en
soms aan die slaap.

Vyf van sewe gedagtes dat jy leef
dat ek jou wardeur as vriendin
in elke sin en som.

Vyf maal sewe keer het ek jou
die jaar gemis, ou maat en geliefde.

Die ander twe keer was ek net dronk
besot op diè idee:
dat geen getal kan opmaak vir
verlore tyd in die gallop na die dood nie.

 

‘n Gedig vir Johke Steenkamp 5 uit 7 gedigte wat belowe was op haar verjaarsdag.

‘n sagter ink

Nou ja, daars dit nou.
Waarheid gevind:
Dit was nie hy nie,
maar ‘n ander vrou.

Still klop
diè klokke van vrees,
oor die begeerte
van jou eie gees.

Nie kwaad nie,
nie hartseer,
net nie:

Wat jy of ek is nie.
Dis al.

Dis net
soos skaduwee daarvan hou
om in die son te lê,
en dag lelies op sonsondergang
vas hou aan die
laaste
bietjie
lig.

Wat oor is:
in jou
en ek
almal eintlik.

Maar ja.
Ek verstaan.
Ek weet.
Ek glo.
Ek is.

Ewige vas hou

Luister na my lesing hier: https://soundcloud.com/james-honiball/ewige-vas-hou

 

Dit traak my,
pla my en eet
van binne af
op.

Stuk stuk:
diè idee
dat lewe net ‘n draf na
dood is.

Al hou jy aan geliefdes
jou stukkie brood,
jou eie self, vas.

Hou dit nie terug vas,
aan jou nie.

Hoe stuiwer jou fingers
greep hou teen
die kranse vanni dood,
hoe meer maak die lewe los in
sy greep na jou.

Dit is wraak dat jy
eendag alleen moet
dood gaan.

Dat jy met swaar hoop
en trane en geen laaste woorde,
jou asem terug aan die wind moet gee.

Dat jou hart van hoop
eendag op hou klop.

Meer as enigiets,
pla dit my in die dieptes in:
Dat ek nie meer ver ewig
met jou kan wees nie.